უსათაურო August 22, 2009

მაგალითი,რომელიც ახლა გამახსენდა ასეთია:როდესაც ოჯახთან ცხოვრობ და მომქანცველ სამუშაოზე მუშაობთ,ხშირად სახლში დაბრუნება დაქანცულს გიხდებათ.ასეთ დროს თუ დედა,მამა და ან ოჯახის რომელიმე სხვა წევრი გკითხავს: – “შენ მე გიყვარვარ?” შენ პასუხობ: – “დიახ”.მაგრამ თუკი ადამიანი დაიჟინებს: – “მაგრამ დანამდვილებით გიყვარვარ სწორედ ახლა,განიცდი ამ სიყვარულს?”ასეთ შემთხვევაში პატიოსნად თუ უპასუხებდით,ალბათ იტყოდით: – “არა,ამაჟამად არ განვიცდი არაფერს – ზურგის ტკივილის და სხეულის დაღლილობის გარდა.”მაგრამ სრულიად მართალი იქნებით,თუ იტყვით,რომ გიყვართ,იმიტომ,რომ შესანიშნავად იცით,დაღლილობის საფარქვეშ სიყვარულის ცოცხალი წყარო იმალება.და როდესაც ქრისტე ამბობს:”ვისაც ვუყვარვარ,ჩემი მცნებები აღასრულოს…”ეს არ ნიშნავს:”თუ მე გიყვარვარ,გამუდმებით აღტაცებულ მდგომარეობაში უნდა იმყოფებოდე…”არამედ – “თუ ჩემი გჯერათ,იმის მიხედვით იცხოვრეთ,რაც მოგეცათ.”ეს იმას ნიშნავს,რომ იმაზე ცოტა მეტი გააკეთოთ,რაც მოგვეთხოვება,სულ ცოტა მეტი,იმაზე,რასაც ჩვენი სურვილით გავაკეთებდით.