ამ პოსტში შევეხები თინეიჯერებს და მათთან დაკავშირებულ პრობლემებს.
თინეიჯერობის ასაკში ბავშვები განიცდიან ფიზიკურ და ემოციონალურ განვითარებას.ეს ერთდროულად მშვენიერი და საშიში დროა.ისინი იმ ასაკში არიან როდესაც ყალიბდება მათი საბოლოო ხასიათი.უხეშმა მოპყრობამ ან დაყვირებამ შეიძლება ამ ასაკში ღრმა ფსიქოლოგიური ტრამვა მიაყენოს ბავშვს.
ზოგ მშობელს ჯერა სიმკაცრის, მაგრამ უკიდურესმა სიმკაცრემ შესაძლოა სახლში ავტორიტარული ატმოსფერო შექმნას. მშობლები შეიძლება იყვნენ მესაკუთრენი და ეცადონ რომ შვილები მათზე იყვნენ დამოკიდებულნი. ამ ორმა შეხედულებამ შეიძლება ამბოხი გამოიწვიოს ბავშვში ან პირიქით ჩაკლას ბავშვის ბუნებრივი მიდრეკილება თავგადასავლებისაკენ.
სიტყა-თინეიჯერი, ასოცირდება თავისუფლებასთან.მაგრამ თვითონ თავისუფლება ყველასთვის სხვადასხვა რამესთან არის გაიგვებული.მნიშვნელოვანია, რომ ბავშვმა სიტყვა ,,თავისუფლებაში” არ დაინახოს მხოლოდ იმის მნიშვნელობა,რომ რაც უნდა ის აკეთოს და მისთვის ყველაფერი ნებადართულია, არამედ გააცნობიეროს, რომ სიტყვა თავისუფლება გულისხმობს დიდ პასუხისმგებლობას და ვალდებულებებს საკუთარი თავის წინაშე.
P.S.თინეიჯერობა არა მარტო გართობა და თავისუფლებაა ასევე ეს ასაკი მომავალი ცხოვრების და კარიერის წინაპირობაც გახლავთ.

kai postia….zog ragaceebshi getanxmebi…saintereso iyo
seriozulia..
Zalian sainteresoa
sainteresoa…
ხელი აღზრდისთვისაა და არა ცემისთვისო
) სად გამახსენდა
არ ვიცი რამდენად კავშირშია ეს ამ პოსტთან, მაგრამ ამ ფაქტმა აღმაშფოთა, როცა გავიგე, რომ რომელიღაც ქვეყანაში, ბავშვების ტანსაცმელს ღილებს ზურგზე იმიტომ აკეტებდნენ, რომ ბავშვი სხვაზე ყოფილიყო დამოკიდებული
რაც შეეხება მშობლების მესაკუთრეობას და სურვილს, რომ შვილი დამოკიდებული იყოს მასზე, ამან შეიძლება სავალალო შედეგებამდე მიიყვანოს ისევ ის შვილი, რომლისთვისაც ასე ”ზრუნავენ” და ცხოვრებაში დამოუკიდებლად არსებობა გაუჭირდეს
გეთანხმები ბევრ მოსაზრებაში
ბევრ თინეიჯერს თავისუფლება არასწორად ესმის
და მერე ეს ბევრ პრობლემას ქმნის..
მე ვთლი რომ ამ ასაკშიც აუციელებლია ზომიერება
და დაფიქრებული ნაბიჯები..
და ასევე ვთვლი რომ ამ ასაკში მშოელები გასნაკუთრებულად ახლოს უნდა იყონ ბავშვთან…
ძალიან მეგორბრულად..